دست به قلم شدن وگفتن از مباهات فرهنگ خودی از نشانه های پویایی و رشد جوامع زنده است . نوشتن و افتخار به زبان و الفبای خویشتن اقدامی است ضروری برای سالم ماندن از هجمه ی فرهنگهای اجنبی؛ و بیدار باشی است برای قشر خفته تا از خواب بی خبری بیدار شوند.خاک پاک اورامانات از گذشته های دور نخبه پرور ،در طول تاریخ دانش دوست و سرای اهل طریقت و معرفت بوده است ،برهان اثبات این ادعا وجود نویسندگان فهیم و عالمان مشهوری است،که از دیر باز در این دیار سر به فلک کشیده زیست نموده و آثار فاخری را از خود به یادگار گذاشته اند.نوشتن از تاریخ و تمدن این ملت نستوه واجب و تکلیفی است همگانی و بردوستداران کرد و اورامانات است که به پاس زحمات پیشینیان و به عشق پاک آئینمان بیش از پیش قلم رنجه کشند.

تقلید ناصحیح از نوشتار روشنفکران بیگانه و پا در قدمگاه آنها گذاشتن مرضی است سخت درمان ،که ذهن جوان اورامی را پریشان و بیماریهای نو پدید فکری را افزونی می بخشد.

 این امر می طلبد که خود عاقلانه بنویسیم ،خردمندانه بخوانیم و منصفانه قضاوت نماییم.ضمن ارج نهادن به نظریه پردازان اجتماعی و دانشمندان غربی،سیرو سفر در این وادی انتزاعی نمی تواند کرد مسلمان را خوشبخت و به سرای سعادتش برساند .

پس شایسته نیست مقالات و نوشته های خود را آکنده از نام آنها نموده و با آوردن اسامی چون کانت،دکارت،نیچه در صدد اثبات مطالب خود باشیم.چرا که جامعه ی ما تفاوت های فاحش واختلافات بنیادی با آموزه ها و آموخته های غرب دارد. دغدغه ی اورامانات بیکاری،فقر اقتصادی،نداشتن تکنولوژی و فراموش کردن فرهنگ اسلامی کردی است.

باید از داشته های علمی و جاذبه های دگر فرهنگها خوشه ها برداریم نه اینکه فقط به تمجید و ثنایشان بپردازیم.ما خود صاحب فرهنگی هستیم غنی ،وارث تمدنی عظیم و گذشته ای به قدمت تاریخ . بزرگ مردانی داشته و داریم چون مولوی شاعر،ملاحسن دزلی،علامه نودشه ای و … . با نگریستن در شیوه ی زندگی و مطالعه ی دست رنج و فکر این رجال نامی می توان آرمان والایشان را با افکار نسل امروزی پیوندی ناگسستنی و محکم داد.بیائید جملگی جغرافیای فرهنگ ،تمدن و تاریخ قوم هورامی را بهتر بشناسیم؛ با آگاهی کامل از جوامع دیگر و با تکیه بر هویت دینی خویش در مسیر پیشرفت اورامانات گردنفراز قدم برداشته و با افتخار قلم به دست شویم.