نمی دانم دست روی چه دردی بگذارم؛ از کدام محرومیتها، کمبودها، مشکلات و بی مهری ها بگویم؛ مانده ام که بیان این همه واقعیت تلخ را از کجا و چگونه آغاز کنم؛ اما نیک می دانم که سالهاست به علت فقدان مسئولین شایسته و دلسوز و بی توجهی مردم، وضعیت پاوه ـ تقریبا در تمامی زمینه ها ـ هرآن بدتر می شود؛ و هر سال باید گفت: دریغ از پارسال!

واقعا مانده ام که از بیان چه دردی آغاز کنم، از طعمه ی حریق شدن سالانه ی صدها هکتاری مراتع و جنگل های منطقه، از اجاره ی! غیرمجاز و بی رویه ی مراتع و تخریب آنها، از کشیدن ده ها جاده ی غیر قانونی و تخریب طبیعت بکر منطقه، از شکار بی رویه و غیر مجاز حیوانات و پرندگان آن، از تصرف غیرقانونی مراتع و منابع طبیعی آن، از تصرف غیرقانونی حریم جاده ها، راهها و رودخانه ها؛ از برداشت غیرقانونی آبهای زیرزمینی و حفر صدها حلقه چاه غیرمجاز، از ساخت خانه و گاوداری و … در بالادست منابع آب شرب، از بی مهری نسبت به سراب هولی ـ که فقط نامی از آن باقی مانده ـ و تخریبش با ساخت غیر اصولی و نامناسب منابع ذخیره ی اطراف آن، از شهرستانی که نزدیک به ۶۵ سال است دارای فرمانداری بوده و از منابع عظیم آبی خدادادی بهره مند است، ولی هنوز فاقد « مدیریت امور آب » می باشد؛ مدیریتی ـ مدیریت امور آب اورامانات ـ که در روانسر مستقر است و تاکنون عملا حضوری و تاثیری در پاوه نداشته است؛ در حالی که تفکیک آن و وجودش در پاوه امری ضروری و الزامی است؛ از نای کم رمق و رو به موت فضاهای سبز و تنها پارک رها شده ی پاوه و … که تنها اندکی از دردهای محیط زیستی دیارم هستند؛ و  صدها درد دیگر در زمینه های مختلف که حتی یاداوری آنها دلم را به درد آورده و چون بغضی شدید گلویم را می فشارند.

مسئولین و دست اندرکاران پاوه!

در این بحران کم آبی نگذارید باغات پاوه و منطقه را نیز با بی توجهی و بی برنامگی از دست بدهیم. چگونه رواست که باغات منطقه به خاطر نبود آب خشک شوند، در حالی که میلیون ها متر مکعب آب منطقه جهت آبیاری زمین ها و باغات در صدها کیلومتر دورتر انتقال داده می شود. آیا زمین ها و باغات پاوه و منطقه به استفاده از آب سیروان شایسته ترند یا زمین ها و باغات صدها کیلومتر دورتر؟ از قدما ما چه زیبا و حکیمانه گفته اند: چراغی که به خانه رواست به مسجد حرام است. آیا مایه ی شرمساری نیست که با وجود این همه آب در منطقه ـ به خصوص سد سیروان ـ ، باغات آن به خاطر فقدان آب جهت آبیاری، خشک شوند؟ قطعا در صورت بروز چنین فاجعه ای ـ که در شرف وقوع است ـ تمام مسئولین مقصراند؛ و اگر در این دنیا بازخواست و محاکمه نشوند، قطعا در دادگاه عدل الهی محاکمه خواهند شد.

در شرایط کنونی کمترین وظیفه ی مسئولین شهرستان بخصوص نماینده و فرماندار محترم این است که به صورت جدی پیگیر مسائل مطرح شده ـ به ویژه خطر خشک شدن باغات پاوه و منطقه ـ باشند. نیاز به تکرار نیست که با حلوا حلوا گفتن دهان شیرین نمی شود؛ و به گفته شیخ اجل سعدی شیرازی ـ رحمه الله ـ : دوصد گفته چو نیم کردار نیست.

پاوه ـ حیدر غلامی، ۲۰/۴/۱۴۰۰